صفحه اصلی صفحه اصلی سخن آغازین تکیه بر جنبه های اخلاقی
تکیه بر جنبه های اخلاقی مشاهده در قالب پی دی اف چاپ فرستادن به ایمیل
نوشته شده توسط vafa   
پنجشنبه ، 20 تیر 1392 ، 06:10

تکیه بر جنبه های اخلاقی

طب سنتي ايران به طور كلي ريشه در دارالحكمه ها و حوزه هاي علميه د ارد و به عنوان وسيله اي براي ارتزاق كم تر مطرح بوده است . بسياري از علما و انديشمندان همراه با تحصيل علوم مختلف، علم نافع  طب را نيز طبق فرمايش رسول اكرم (ص) كه «خیرکم انفعکم للناس» براي حفظ سلامتي خود و مردم  مي آموختند و در انتشار آن به طالبان علم مي كوشيدند و ثواب معنوي آن را توشه راه آخرت مي دانستند . آن سرفرازان و فرزانگان دنياي دانش و تقوا، كتمان علم را گناهي غيرقابل بخشش مي دانستند و انتقال دانش به مردم را واجب به حساب مي آوردند. بهاءالدوله رازي طرشتي كه پوينده راه رازي بزرگ در قرن دهم است در علت تأليف كتاب ارزشمند «خلاصه التجارب» به زبان پارسي چنين توضيح مي دهد كه بنا به فرموده پيامبر اكرم  (ص) « من كتم علما نافعا الجمه الله تعالي يوم القيامه بلجام من النار»  براي انتشار دانش نافع و عدم كتمان آن تصميم به تأليف اين كتاب ارزشمند مي گيرد. اين مشعلداران علم و اخلاق بشري به دانشمندان پيش از خود احترام فراوان قائل بودند، و گرچه در بسياري مواقع نظرهاي علمي اساتيد قبل از خود را به نقد مي كشيدند، ولي در آثار خود منبع و مرجع سخنان خود را به منظور بزرگداشت اساتيد فن بيان مي داشتند. «شيخ الرئيس عقايد و روش هاي درماني  پيشينيانش را توأم با نظر و برداشت هاي شخصي به گونه اي روشن نگاشته و هرگونه دستور يا نسخه مفيدي را كه از پزشكان مقدم به دست آورده به نام آنان در كتاب خود درج كرده است. به همين جهت كتاب قانون بي اندازه مورد توجه و اعتماد اهل فن قرار گرفت، به طوري كه در مقايسه آن با كتب پزشكي و آثاري كه بعد از ابن سينا نگارش يافت همه بر تفوق و برتري اين اثر ارزنده اعتراف كرده و در درمان بيماري ها ي سخت، ر أي و دستورات اين پزشك عالي مقام را دليل و راهنماي عمليات خود قرار داده اند .متاسفانه اكثر شاگردان غربي اين مكتب بزرگ، احترام اساتيد خود را نگاه نداشتند و ضمن استفاده هاي فراوان بدون ذكر منابع اين مكتب طبي را به سخره گرفتند و اعمالي را كه شايسته حيطه علم و دانش نبود انجام دادند و گستاخي را به آن جا رساندند كه پاراسلسس در روز افتتاح كرسي استادي خود برابر دانشجويان پزشكي قانون ابن سينا را به آتش كشيد. حكما و اطباي مسلمان نه در پي به ثبت رساندن و انحصار و نه به دنبال پنهان ساختن آن به منظور به دست آوردن ثمن بخس و دستيابي به تجملات آنچناني دنيوي بودند، بلكه به بيماران نيازمند نيز كمك مي كردند. دكتر گودرزي داماد مرحوم دكتر احمديه از اساتيد معاصر و برجسته باليني طب سنتي ايران مي فرمايد: روزي از استاد پرسيدم گرا ن ترين حق العلاجي كه تاكنون دريافت فرموده ايد چقدر بوده است؟ ایشان فرمودند: «من حق ویزیت از کسی دریافت نمی کنم. مردم اگر بخواهند حق العلاجی می پردازند که از نظر من مقدار آن مهم نیست چقدر باشد». دکتر جهانگیر درویش نیز می گویند:« مطب او در آن زمان در خيابان چراغ برق نبش پا منار قرار داشت كه بيش تر به يك خانه شبيه بود تا به يك مطب. كاسه اي روي ميز در بيرون اتاق معاينه و دفتر گذاشته شده بود. هر كسي حق ويزيت را به صلاحديد خود در آن كاسه مي گذاشت و اگر دكتر به اشخاص بي بضاعت حواله اي مي داد وجه آن از همان كاسه برداشته مي شد . نمي دانم آخر هر روز اين كاسه بدهكار مي شد يا بستانکار؟». مرحوم حجت الاسلام سید علی اصغر حکیم در رابطه با پدر خود، مرحوم حاج سید حسین حکیم (1305-1246 هجری قمری) از اطبا و دانشمندان شوشتر چنین نوشته است:« سلوک آنجناب با مرضی چنان بود كه طمعي به مال ايشان نداشت، از فقرا چيزي نمي گرفت يعني حق العمل يا حق القدم مطالبه نمي كرد، و اگر بدون مطالبه مي دادند قبول نمي كرد، و از اغنيا بدون مطالبه هر چه م يدادند قبول مي كرد و كم و زياد نمي نمود، بلكه بسياري از فقرا كه تمكن معالجه و مداوا نداشتند از مال خود به ايشان مي داد، و با تمام مرضي با حسن خلق و بشاشت و خوش رويي و خوش زباني و مهرباني رفتار مي نمود و ايشان را و كسانشان را مطمئن و خاطر جمع مي كرد و هر قدر ناخوشي صعب و دشوار بود، آن را در نظر ايشان سهل و سبك وآسان و سهل العلاج مي نمود… و با اندك دواي سهل، كم خرج، و قريب الحصول مداوا م يكرد و به اسرع زماني صحت می یافتند».

آخرین بروز رسانی مطلب در پنجشنبه ، 20 تیر 1392 ، 07:00